Modlitwa ateisty do Ojczyzny



Jeżeli mi tak smutno, że bardziej nie może,
znak to, że istniejesz, czy nie ma Cię, Boże?
I czy jeśli nie wierząc, w myślach tkwię ze sobą -
Wierzę, skoro bogów nie mam poza Tobą?
- Tak moją Ojczyznę, co jak Ty jest Słowem,
kocham, choć jej pojąć rozumem nie mogę!
Lecz jeśli mi tak smutno, że bardziej nie może,
znak to, że Jest taką, jak nie ma Cię, Boże?


Bajałka o detalach














Piwo w kielichu czerwca zlizawszy do czysta,
"prądem rzek obojętnych niesion w ujścia stronę" (1) -
dopływał mąż znużony w znajome drzwi czyśćca,
kiedy nagle "ster prysnął" (2), gdy zobaczył żonę.

- Piłeś!
- Piłem, lecz... mleko od krowy.
- Żartujesz?
- Nie, tylko
nie jestem drobiazgowy.


Minął czerwiec jak przystań malejąca w dali,
"zapodziany po głowę przed ciekawych okiem" (3)
 mąż wyławiał Syreny pośród piwnej fali,
by po latach powrócić do dom chwiejnym krokiem.
A tam żona, jej matka i krzyk rybitw:
 
1 - O, tatka!
2 - Wrócił tatka!
3 - Więc... taki jest tatka?


"Patrz na te chmury, co się kłębią w niebie,
siostrzyce burz i niepogody!" (4) -
doradzał poeta, lecz tatko nie słuchał
z powodu niezbyt przyjemnej przygody:

- Było jedno!
- Nie, troje!
- Ależ jedno!
- Trzy, drogi.
- Ale...
- Precz z ale...
Nie bądźmy drobiazgowi!



=== === === === ===

Detale:

(1)  Artur Rimbaud - Statek pijany
(2)  Adam Mickiewicz - Burza (Sonet)
(3)  Bolesław Leśmian - W malinowym chruśniaku
(4)  Leopold Staff - *** (Patrz na te chmury...)


uliczka



wiosna
wieczór z boku
ręka w rękę


jak wczoraj
odprowadza mnie
najkrótszą drogą


hej chłopcze!
nie tędy tylko nie tędy
znów nigdzie nie dojdziemy


dziś niech prowadzą nas cienie





cel - NIK





 przepuściłem ślicznotkę
 z biustonoszem wypchanym silikonem
 uroczą czarnulkę z alkoholem we krwi
 tamtą rudą małpę z fałszywymi diamentami w oczach
 i dwie stateczne damy bez mężowskiej akcyzy
 ale ciebie kochana nie puszczę -
 straciłem kontrolę nad sobą!
 proszę pójść ze mną
 za tymi oto rozkwitłymi gałązkami jaśminu
 na wiosenną osobistą rewizję



Panta rhei








   





   

    Miłość, księżyc i róża - wciąż padają w wierszach
    niczym Marines w Iraku,
    więc napiszę Pani dziś coś o teropodach,
    o mamucie, kangurze, lub nawet i o dziobaku. 

    Czy domyśla się Pani, że taki diplodok
    rzucał się na brontozaura i odgryzał mu bok?
    Albo, dajmy na to, jak bardzo mamachajrodon
    ceraura, megamysa, nie znosił był on?
    Czy zdaje sobie Pani, choćby niejasno sprawę,
    jak biegnąc na skróty tyrannozaur deptał świeżą trawę?

    Hm, Pani się dziwi... to pierwszy wiersz dla Pani,
    w którym nie ma wyznań, westchnień i łez.
    Wiersz, w którym nie ma nic o niebie,
    a choć wiosna przyszła - od strofy do strofy
    nie pachnie bez.
 
    Tylko słowa padają (patrz fragment o Marines), szeleszczą na kartce
    jak w paprociach pierwotny deszcz,
    i z całą pewnością tygrys szablastozębny czai się na następnej stronie,
    na kolejnej amonit zastygł w kamień, jak nowych czasów dreszcz.
 
    Więc boi się Pani i dygocze. W końcu na moim ramieniu szlocha,
    by spytać drżącym głosem: - Czemu właściwie napisał Pan
    dla mnie ten straszny wiersz?...


   - Jak to czemu? Ależ proszę Pani, ależ... 
   przecież ja bardzo, ale to bardzo Cię kocham!



kwiatuszek















smukły stolik
obrus z rajskim ogrodem
 róża
 w porcelanowej klatce

mdlejące płatki płaczą czerwieniami

ostatni raz
chciałyby drapać otępiałe kolce

      jak ciężko
              jak ciężko
                      jak ciężko

umierać w uśmiechach oczu
kiedy tych dwoje
sączy czas przez słomki


 

Pająk a sprawa polska




Różne rzeczy ludzie na głowie mają,
a co dopiero pająk.

- Załatać Eskimosowi po zimie kalesony,
spust ust teściowych i gdernej małżony;
- Obglądnąć sieciska na całym świecie,
oczka pawie, w rajstopach, dziury w Internecie;
- Jako, że Mistrzostwa Europy - jeszcze przed latem
zasznurować bramkarzy, by nie zakładano im siatek.

Wszystko jak zawsze! Nie siada mucha,
gdzie pająk po zimie z robotą rusza.
I tylko w tym roku, w pewnym kraju
chcą siatki pozrywać w drodze do raju...

Głowi się pająk już któryś ranek,
jakby tu obejść w nim zakaz skrobanek?
Różne rzeczy ludzie na głowie mają,
a co dopiero pająk.



tête-à-tête




Są rzeczy, od których włos na głowie się jeży,
chyba, że akurat pod ręką będzie wieczorny Jerzy.

Kraków, noc prawie, ja sama,
jak to przez 300 lat Biała Dama -
wracam właśnie do siebie,
czyli przez ściany do nigdzie,
a tu nagle jak
czarny kot mi nie wyjdzie!
O, bardziej przesądna jestem
niż bywam dla innych biała...
więc gdybym miała czym
to bym na pewno zadrżała.

Lecz co to? "Tra lala..." - tak piękne,
jak może być po trzech głębszych...
patrzę śladem oddechu, a to
dorożką jedzie Jerzy.
Mój! Jedyny! Kochany
przeze mnie
już trzysta lat.
A to, że ma kilkadziesiąt...

- cóż, złego losu pat.



KWIATY



wiosną
rzucaliśmy teczki do stóp
jenerałowi Sowińskiemu

wsparty na drewnianej nodze
groźnie marszczył brwi
znad armaty
- któż mógł być bardziej godny zaufania?
(do dzisiaj tak sądzę)

wyzwoleni od wiedzy
zrywaliśmy pełne buźki
baziek na wyścigi
park stawał się
przez chwilę
dżunglą okrzyków zachwytu

były to nasze pierwsze
w miarę uczciwe
potyczki o serca
ukochanych księżniczek

matki stawiały wieczorem gałązki
w wielkich wazonach
uśmiechały się
do wracających z pracy ojców

patrzyli sobie w oczy
cieplej niż maj

* . *

jesienią
spod okna starego człowieka
kradłem róże

to była dopiero kwintesencja odwagi!
nie daj Boże wpaść w pomarszczone łapska
tego rozhisteryzowanego okrutnika...
śmierć na miejscu!
jeszcze jedna upolowana nienawiść do świata!

ale byłem nad podziw sprytny i przebiegły

kazałem na przykład dzwonić chłopakom do drzwi
i w tym samym momencie ciach!
a właściwie trach!
razem z korzeniami
bo
na ciach nie było czasu

strasznie niebezpieczne
były te moje eksplozje odwagi i brawury
przeciwnik dostał w nogi pod samym Monte Casino
podobno wciąż trzymał prawdziwy pistolet

lecz
ileż pierwszych zazdrości
w spojrzeniach konkurentów
kryło się na wycieraczkach drzwi!

kładłem te ciężko zdobyte kwiaty
dzwoniłem
i uciekałem

wszystkie przyszłe sławne aktorki i żony
czarujących miliarderów były zachwycone
rano dumnie pozwalały nam nieść tornistry
i nie odzywając się w drodze do szkoły
myślały

który to?

* . *

Już tych dwoje nie śpiewa, walca już nie tańczy.
On do domu codziennie coraz później wraca,
znów zebranie, to kursy, dodatkowa praca,
jej przynosi jedynie zapach pomarańczy.

Już z tych dwojga co chwilę któreś bywa chore,
do kanapek jej wstawać nie chce się co rano,
zupę grzeje na obiad bez przerwy tę samą,
na ból głowy uskarża się ciągle wieczorem.

On jest człek złota rączka co rurami włada,
więc wczoraj u sąsiadki zasiedział się długo,
w łazience jej zakładał, jak tłumaczył... udo?

Ona włos do przyjaciół od rana układa,
rumieni się i wzdycha, patrzy na zegarek,
fotografie z szuflady wyciągnęła stare.

* . *

pełne tragedii są pielęgniarki!

wszystko się przy nich dokańcza
a
człowiek umiera w piekielnym ogniu
i głupio

jak to?
żona ileś tam lat i nic

nagle

podchodzi taka młoda kręcąc dupą i...
(bo zapomniała na przykład różowych?)
bez uprzedzenia się nachyla

proszę!
ten z boku
co to założył się o następne 10 dni
umiera

a mi się to kurwa nie podoba!
- tak samo jak wam ta kurwa
zresztą

* . *

nagle najważniejsza w życiu
staje się szczoteczka do zębów
jakiś sparciały ręcznik i pidżama
poza tym można zostawić
w domu całe życie

i po co było tak kochać?

---
https://www.youtube.com/watch?v=KMkQviNF6GA



Zagrać...


O!
zagrać ci na skrzypcach jak sam Paganini

nocą chłodną
noc czerwcową

Nie zauważyć że pękły struny
liście opadły
ciała
zaszły lodem

O!
zagrać ci na skrzypcach jak sam Paganini
noc czerwcową

Nie zauważyć że...


---

http://www.youtube.com/watch?v=_tXuYLc6rIg


Bidasong


Jeśliby kiedyś w życiu mi przyszło
umierać z głodu, bez bliskich, domu -
oby nad losem moim okrutnym
użalać się nie przyszło nikomu.

To porachunki między mną / Bogiem
i wara ci, opiece społecznej,
aby zabraniać utrapionemu
bić się do końca o Życie Wieczne!

Nie wtrącaj nosa, wścibski poeto
w nie swoje sprawy. Temat jak temat:
ten zmarł na raka, ja umrę z głodu -
bo różne drogi wiodą do Nieba.

Zaś ty, spisując takie przypadki,
oko mniej suche niczym kartograf:
pisz, że umarłem, bo tak chciał Bóg.
A to, jak zmarłem - w spokoju zostaw.


---
http://www.youtube.com/watch?v=n-V7DiVu_Dw


Robinia hispida


Co to się działo zeszłego lata! 
Żona wróciła wcześniej do pracy...
- nawet robinia była włochata,
choć jej ogrodnik ogolił pa(r)chy.

Brzoskwinie miały na skórkach włoski,
włoskie orzechy rosły pod oknem
i rozumiałem nareszcie włoski,
chociaż nie znałem go ani trochę.

Wszystko pokryło się bujnym włosiem:
pędzle! dywany! plaże nadmorskie!
a końskie muchy latały wszędzie,
nosiły - słowo! - mysie warkocze.

Przybyłem dobry tydzień po żonie,
bez słowa siadłem w M3 nad Wisłą.
Aż wreszcie pyta: - No... co tak milczysz?
Ja, zgodnie z prawdą: - A bo mi łyso...


---
http://www.youtube.com/watch?v=sNrVNUzwp0I



Ciepły zimowy walc


Od nieba ku ziemi zimowa muzyka
i drzewa ostrzeją w zawiejach co rusz,
śnieg skrzy i sztyletem dnia w głąb pól przenika,
za nocą ukryty opada jak nóż

i jabłoń truchleje za okno skazana
a strach pień ramieniem objąwszy z nią drży -
lustrzane odbicia nas dwoje kochana,
bez siebie - tak samo los wiódłby nas zły!

Więc tańczmy, muzykę przez okna wysączmy
i śmiechem olśnijmy biel śniegu, pól dal;
Spójrz: jabłoń ze strachem niedobór połączył,
nie miłość, spełnienie, nie szczęście i bal.


---
http://www.youtube.com/watch?v=6Dakd7EIgBE



pory miłości



 jeszcze się nie ciesz rozbitku

 błękitne zatoki
 spokój kulistych wzgórz

 mogą
 okazać się
 ziemią ludożerców



 * * *


 

 melonieję!

 pierwszy raz
 za bardzo rozbiodrowana
 zbyt wypukła
 nie mieści się w garderobie doświadczeń

 melonieje szczebiocąc



 * * *

 

kominek rozdziawił gębę
 naprawdę
 gorąco przejęty

 że
 we mnie ciągle chłód lata



 * * *

 

 ja nago w śnieg
 a ty się trzęsiesz
 (ze śmiechu?)

 już w domu
 bucha para



---
http://www.youtube.com/watch?v=iPAkR5itdVA



Las


...rozsypały się ptaki po słownikach
   w fotografiach trzymają szponkami drzewa
   rysują ścieżki pod drzewami
   nocne szkodniki
   podobno wychodzą sarny
   zając oklepany
   dziki
   jeleń zagląda na polanę

                a jutro pojadę do lasu
                może uda mi się natrafić na jagody
                cena nie będzie rosła
                może
                będzie mnie stać popatrzeć na jedną"

          nie zaczyna się zdania na a

                a i tak pojadę...


jaki śmieszny jesteś lesie

nieprawdziwy infantylny sztuczny
w liście pisuje się do dziewczyny erotyki
księżyc na gołym niebie
puszyste wiewiórki

wdychać śpiewać kołysać...
ja to wszystko znam lepiej od ciebie

                    gdyby nie czytająca ciszę
                    gazeta
                    wesoło zadarty nos butelki
                    naprawdę można by się
                    wystraszyć

                    się zwariowało w kształtach pochylonych
                    ciemnych zapachach
                    w głowach zakręciło od mierzenia wzrokiem drzew
                    że drogę się zagubiło
                    zapomniało siebie

                    przynajmniej
                    pieniek sprowadził sprawę
                    do poziomu nowoczesnego poety:


    my - mamy
    jeszcze tyle do zrobienia
    trzeba wyłapać
    wyłuskać
    dotknąć
    dotknięte dotknięte

    ponumerować drzewa

    na którymś dać
    dąb do obsikania. bilety u gajowego.

                   ... grzybów nie było
                        przecież zresztą zima
                        bo ludzie cieplej się ubierają
                        szumią łącza
                        głośniej od lasu

a zdania rzeczywiście nie zaczyna się na a


---
https://www.youtube.com/watch?v=Jes5EMI5SCs




Baobab


Tak nad wyraz elegancko,
ładnie i ciekawie
było pierwszej babie w boa
raz na baobabie,

że wnet druga (widząc słabo)
jęła głośno wołać:
- Zaraz tam do ciebie wlezę,
bo też chce mieć boa! -

I choć boa sam uważał,
że mu służy baba
- Jedna - rzekł - mi dziś wystarczy,
dwie w post to przesada.

Jak w paryskiej rewii mody
mignął chwilę babie
(pierwszą okrył szczelnie skórą)
i znikł w baobabie.


No i...

mieszka sobie w Magdalence
Magdalenka pod Warszawą,
zły Magdalenowy piesek,
Magdaleny kubek z kawą;
W Magdalenie Magdaleny
myśl o tamtym, myśl o owym,
w Magdalenie - jak najbardziej -
Magdaleny mózg, podroby,
prócz serduszka Magdaleny,
co już nie jest Magdaleny
odkąd poszło z Magdalenki
z tym Madziarem do cholery!
Magdalena ma tak wiele
Magdaleny w Magdalence,
że przeszkadza jej najwięcej
niemagdalenkowe serce.
Spać nie może Magdalena,
Magdalena się magdali,
Magdalenka Magdaleny:
sypka willa na Mandali.

Nie spotkacie Magdaleny
lada chwila w Magdalence:
trzaśnie drzwiami Magdalena,
ruszy w świat za nie swym sercem.


Pan Wiosna


Przyszedł wczoraj, inny taki;
nucił "Wiosnę" Vivaldiego,
z futerału wyjął ptaki:

- Zagram coś wyjątkowego.

Naprężyła się jak struna,
kiedy dotknął jej kolana:
wpierw błękitnie jak laguna,
w przebiśniegach gdzieś polana.

Lecz on tylko stroił dudy,
rozpłomieniał ją w organy
i rozpulchniał zmarzłe grudy,
cały dziwnie rozświetlany.

Aż westchnęła piszczałkami
zieloniutko i cichutko,
kiedy z lekka ją całował,
muskał wiatrem tak leciutko

 i laguna wtem błękitna
i Vivaldi, gdzieś polana

- ptaki, wiosna w niej rozkwitła,
gdy się obudziła z rana.


---
https://www.youtube.com/watch?v=3r99DIRPE2s&index=11&list=PLCBD64848A04D5CA0


 

Mleczny wiersz


Adam, przyszły poeta Niedam
napisał wiersz. Zajrzał mu w uszy
i pod ogon, dezodorantem psiuknął,
nawet do sklepu wysłał po cukier.
Zleciały się ciotki i dalej radzić,
że przecinek by mu się przydał, tu
kropkę można usunąć, a tamtej,
broń Panie Boże, nie. Ani słowa
o tym co w wierszu. A przecież
tyle się nagłowił, tyle napoprawiał,
żeby w wierszu było o niczym.



Siła miłości



Pewien Barbarzyńca wieczorem i długo
tłumaczył jak zwykle kochanej maczugą,
jak bardzo ją kocha, aż leciały kurze.
Upss... pterodaktyrze, zastygając w jurze
(kur jeszcze nie).

Bardzo ją ciszyły te drobne żarciki
i nieraz we łbie ujrzał szczyt tamtej techniki
(coś jakby przebłyski mózgu łupanego),
by jeszcze mocniej i pełniej kochać ją od tego.

Więc kochał, kochając, więc wyciągał kleszcza
(w ten sposób jaskiniowiec swą miłość obwieszcza),
ona chichotając tak tłukła z rozkoszy,
że aż żałowali, że nie ma jeszcze noszy.

Piękne były czasy! Nie barachło teraz,
gdzie młodzian panienkę ledwie co pociera,
a ta drżąc od razu omdlewa w ramionach
(pod ciężarem tejże niemalże ów kona).

Wtedy panie dzieju jak ją pogilgotał,
to urwana ręka spadła nieraz w błota,
albo noga czasem - nikt się nie przejmował,
bo nikogo jeszcze nie bolała głowa.